સમાજમાં જ્યારે કોઈ અપરાધ બને છે ત્યારે આપણે સામાન્ય રીતે માત્ર એક પ્રશ્ન પૂછીએ છીએ કે “દોષી કોણ છે?” પરંતુ વધુ મહત્વનો પ્રશ્ન એ છે કે “કોઈ વ્યક્તિ અપરાધી કેમ બને છે?”
કોઈ પણ માણસ જન્મથી અપરાધી નથી હોતો. માણસનું વ્યક્તિત્વ તેના સંસ્કાર, પરિસ્થિતિ, વિચારધારા અને જીવનમાં મળેલા માર્ગદર્શન દ્વારા ઘડાય છે. તેથી અપરાધને સમજવા માટે માત્ર કાયદા કે દંડ પૂરતા નથી પરંતુ તેના મૂળમાં રહેલી માનસિક અને સામાજિક પરિસ્થિતિઓને સમજવી જરૂરી છે.
સૌપ્રથમ, વ્યક્તિના સ્વભાવ પર પરિવારના સંસ્કારોનો ઊંડો પ્રભાવ પડે છે. પરિવાર બાળકનું પ્રથમ શિક્ષણસ્થાન છે. બાળપણમાં મળેલા મૂલ્યો, શિસ્ત અને જવાબદારીની સમજ તેના સમગ્ર જીવનને દિશા આપે છે. જો બાળકને પ્રેમ, સન્માન અને યોગ્ય માર્ગદર્શન મળે તો તે સમાજપ્રતિ જવાબદાર નાગરિક બની શકે છે. પરંતુ જો સંસ્કાર અને માર્ગદર્શનનો અભાવ હોય, અથવા હિંસા, અપમાન અને અસમાનતાનું વાતાવરણ હોય, તો તે બાળકના મનમાં ખોટી માનસિકતા ઊભી કરે છે.
બીજું મહત્વનું પરિબળ છે સામાજિક પરિસ્થિતિ. માણસ એક સામાજિક પ્રાણી છે અને તેની વિચારધારા પર આસપાસના વાતાવરણનો મોટો પ્રભાવ પડે છે. જો સમાજમાં અન્યાય, અસમાનતા અથવા અયોગ્ય વર્તન સામાન્ય બની જાય, તો કેટલાક લોકો માટે અપરાધ પણ સામાન્ય બાબત લાગવા લાગે છે. આથી સમાજમાં નૈતિક મૂલ્યો અને કાનૂની જાગૃતિ જાળવવી અત્યંત જરૂરી છે.
અપરાધના કારણોમાં અજ્ઞાન અને માર્ગદર્શનનો અભાવ પણ મહત્વની ભૂમિકા ભજવે છે. ઘણીવાર યુવાનોને જીવનના મૂલ્યો, સંયમ અને જવાબદારી વિશે યોગ્ય શિક્ષણ મળતું નથી. જ્યારે માણસ પાસે સાચી દિશા ન હોય ત્યારે તે ખોટા પ્રભાવોમાં સપડાઈ શકે છે. આથી શિક્ષણ માત્ર માહિતી આપવાનું સાધન નહીં પરંતુ વ્યક્તિત્વ ઘડવાનું માધ્યમ બનવું જોઈએ.
ક્યારેક વ્યક્તિગત નિરાશા, ગુસ્સો અથવા અસંતોષ પણ અપરાધ તરફ દોરી શકે છે. જ્યારે માણસ પોતાની સમસ્યાઓનો યોગ્ય માર્ગ શોધી શકતો નથી ત્યારે તે ખોટા રસ્તાઓ તરફ વળે છે. આથી સમાજમાં સંવાદ, સહકાર અને માનસિક સહાયતા જેવી વ્યવસ્થાઓ પણ મહત્વપૂર્ણ બને છે.
સમાજમાં ઘણા એવા લોકો પણ છે જેમને આપણે આદર્શ માનીએ છીએ. આવા લોકો જન્મથી વિશેષ નથી હોતા; તેઓ પોતાના જીવનમાં સંયમ, મૂલ્યો અને જવાબદારી અપનાવીને પોતાનું વ્યક્તિત્વ ઘડે છે. તેઓ બતાવે છે કે સાચી શક્તિ બીજા ઉપર પ્રભુત્વ સ્થાપિત કરવામાં નથી, પરંતુ પોતાની અંદરના અસ્થિર ભાવોને જીતવામાં છે.
આથી પ્રશ્ન માત્ર એ નથી કે અપરાધ કેમ થાય છે; પ્રશ્ન એ પણ છે કે સમાજ તેને કેવી રીતે રોકી શકે? અહીં સમાજ, પરિવાર અને પ્રબુદ્ધ લોકોની ભૂમિકા અત્યંત મહત્વપૂર્ણ છે.
પરિવાર બાળકના જીવનમાં સંસ્કારનું બીજ વાવે છે. જો બાળકને બાળપણથી જ સત્ય, સન્માન, સંયમ અને જવાબદારીના મૂલ્યો શીખવવામાં આવે, તો તે જીવનમાં યોગ્ય માર્ગ પસંદ કરવાની શક્તિ વિકસાવે છે. છોકરા અને છોકરી બંનેને સમાન ગૌરવ અને અધિકાર આપતી પરવરિશ સમાજના સ્વસ્થ ભવિષ્ય માટે જરૂરી છે.
સમાજની પણ મોટી જવાબદારી છે. સમાજમાં એવી સંસ્કૃતિ વિકસવી જોઈએ જેમાં નૈતિકતા, સન્માન અને જવાબદારીને મહત્વ આપવામાં આવે. મીડિયા, સાહિત્ય અને લોકસંસ્કૃતિ માનસિકતા ઘડવામાં મહત્વનું સ્થાન ધરાવે છે. જો તેમાં માનવ મૂલ્યોને પ્રોત્સાહન મળે, તો તે સમાજને સકારાત્મક દિશામાં આગળ લઈ જઈ શકે છે.
પ્રબુદ્ધ લોકો જેમ કે શિક્ષકો, લેખકો, વિચારકો અને સામાજિક કાર્યકરો સમાજને વિચારદિશા આપવાની શક્તિ ધરાવે છે. તેઓ જો તર્કસભર અને સંવેદનશીલ રીતે સમાજને માર્ગદર્શન આપશે તો લોકો વધુ જવાબદાર અને પરિપક્વ રીતે વિચારતા થશે.
અપરાધ માત્ર કાયદાનો પ્રશ્ન નથી; તે સમાજની સંસ્કૃતિ અને મૂલ્યવ્યવસ્થાનો પણ પ્રશ્ન છે. જો પરિવાર સંસ્કાર આપે, સમાજ સન્માનપૂર્ણ વાતાવરણ ઊભું કરે અને પ્રબુદ્ધ લોકો યોગ્ય માર્ગદર્શન આપે, તો અપરાધોની સંભાવના ઘણી હદ સુધી ઘટાડી શકાય છે.
એક સ્વસ્થ સમાજ ત્યારે જ બને છે જ્યારે વ્યક્તિ પોતાની શક્તિ અને સ્વતંત્રતાનો ઉપયોગ જવાબદારી સાથે કરે. સંયમ, સન્માન અને માનવતાના મૂલ્યો જો સમાજના કેન્દ્રમાં રહેશે, તો અપરાધો માત્ર કાયદાથી નહીં પરંતુ માનસિકતા બદલવાથી પણ ઓછા થઈ શકે છે.
✍️ ઉત્તમ ત્રાસડીયા ૧૭.૦૩.૨૦૨૬
Uttam Trasadiya 